Antoine de Saint Exupery - "Mały Książę"

Piąta planeta była bardzo interesująca. Była najmniejsza ze wszystkich. Była tak mała, że zaledwie starczyło na niej miejsca na lampę uliczną i Latarnika. Mały Książę nie umiał sobie wytłumaczyć, do czego może służyć uliczna latarnia i Latarnik gdzieś we wszechświecie, na małej planetce pozbawionej domów i ludności. Jednak powiedział sobie: "Możliwe, iż ten człowiek jest niedorzeczny. ale on jest mniej niedorzeczny niż Król, Próżny, Bankier i Pijak. Jego praca jest przynajmniej pożyteczna. Gdy zapala lampę, to tak jakby stwarzał jeszcze jedną nową gwiazdę lub kwiat. Gdy gasi lampę, to tak jakby usypiał gwiazdę lub kwiat. To bardzo ładne zajęcie. To rzeczywiście jest pożyteczne, ponieważ jest ładne.
Natychmiast po wylądowaniu Mały Książę ukłonił się z szacunkiem Latarnikowi.
-Dzień dobry. Dlaczego przed chwilą zgasiłeś swą lampę?
-Taki rozkaz - odpowiedział Latarnik - Dzień dobry.
-Cóż to znaczy rozkaz?
-Rozkaz gaszenia lampy. Dobry wieczór.
Zapalił lampę.
-Dlaczego zapaliłeś?
-Taki rozkaz - odpowiedział Latarnik.
-Nie rozumiem - rzekł Mały Książę.
-Nic tu nie ma do rozumienia. Rozkaz jest rozkazem. Dzień dobry.
Zgasił lampę. Nastepnie otarł sobie czoło chustką w czerwoną kratę.
-Mam straszną pracę. Kiedyś miała ona sens. Gasiłem latarnię rano, a zapalałem wieczorem. W dzień mogłem odpoczywać, a w nocy spałem...
-A czy teraz zmienił się rozkaz?
-Rozkaz się nie zmienił. Na tym polega tragizm sytuacji. Z roku na rok planeta obraca się coraz szybciej, a rozkaz się nie zmienia.
-Więc?
-Więc dzisiaj, gdy planeta robi obrót w ciągu minuty, nie mam chwili odpoczynku. W ciągu każdej minuty muszę zapalić latarnię i zgasić ją!
-U ciebie dzień trwa jedną minutę! Jakie to zabawne!
-To wcale nie jest zabawne - powiedział Latarnik - Już minął miesiąc odkąd rozmawiamy.
-Miesiąc?
-Tak. Trzydzieści minut - trzydzieści dni. Dobranoc.
Zapalił lampę.

*

Podczas dalszej podróży Mały Książę powiedział sobie:
"Tym człowiekiem pogardziliby wszyscy, i Król, i Próżny, i Pijak, i Bankier. Mimo to on jeden nie wydaje mi się śmieszny. A to prawdopodobnie dlatego, że nie zajmuje się tylko sobą."
Westchnął z żalu i mówił sobie jeszcze:
"Tylko ten człowiek mógłby być moim przyjacielem. Lecz jego planeta jest rzeczywiście za mała. Nie ma miejsca dl dwóch..."

Mały Książę nie chciał się przyznać, że tym, co najbardziej pociągało go w tej błogosławionej planecie, było przede wszystkim tysiąc czterysta zachodów słońca w ciągu dwudziestu czterech godzin.


------------------------------

"Nawet w obliczy śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela"


"Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś."